Τις νύχτες κρύβεται σε εσοχές και αποκοιμιέται σε νωπά σεντόνια εραστών, που δέθηκαν με αιώνιους όρκους...
το σημάδι γύρω από το λαιμό σου / τρυφερά ασπάζομαι, / μπορεί η ψυχή να σε πρόδωσε / μα δεν σε πρόδωσαν ποτέ / οι φίλοι
Του βάζω ένα πεντάευρο στο χέρι / και μπαίνω στο ασανσέρ ν’ ανέβω σπίτι μου
Κύκλοι — ατελείωτα πηγαινέλα, ψάχνοντας το τέλος και φτάνοντας πάλι στην αρχή
Και τώρα που χτυπάει το κύμα κι έχουν πετάξει τα αγκάθια απ' τα μαλλιά τους [...] Να βλέπουν που παλεύουμε με μέδουσες και φίδια
να που βαστάζει βρέφος, να που το γαλουχεί / να που παίζει το στην αγκαλιά της
