Ένα «ποίημα του νου»
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ και η τέχνη του πεζού λόγου
«Με εγκατέλειψες», της είπα. «Το ξέρω», μου είπε. «Κι εγώ είμαι κατάμονη»
Για τη «Ράτσα Υψικαμίνου» του ΕΚΤΟΡΑ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΥ, σε ανθολόγηση κι επιμέλεια ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΑΝΙΗΛ
Λύχνος δεν ήταν, μόνον έφεγγε / λαμπάδα το κορμί σου ολόγιομο / της ερημιάς μυστήριο, γλυκού φωτός κυψέλη
«Το μεγάλο είναι όμορφο, αλλά το μικρό είναι ακόμα πιο όμορφο», λέει ένα γνωμικό
ΕΛΕΝ ΓΚΑΡΝΕΡ: «Ο Μπαχ για παιδιά»
Για μια στοχαστική ωδή στο ιδιαίτερο συναίσθημα κάποιων στέρεων στιγμών, όταν ο άνθρωπος κατακλύζεται από υπαρξιακή βεβαιότητα
Το πλοίο τώρα θα έπλεε σ’ αληθινά νερά ― δεν ήταν όνειρο, έβλεπε τη θάλασσα να γλείφει τα ακροδάχτυλά της σαν τον σκύλο...
[ Δέκατο μέρος ]
Την τελευταία μέρα της γιορτής, που ήταν συντονισμένη στο χάσιμο του φεγγαριού, λάμβανε χώρα ο «Ιερός γάμος»...
«Ξαφνική αντίληψη της συνάρτησης δυο καταστάσεων»
ΟΥΙΛΙΑΜ ΚΑΡΛΟΣ ΟΥΙΛΙΑΜΣ: «Οι τελευταίες λέξεις της Αγγλίδας γιαγιάς μου»
Οι πόρτες έκλειναν με εκείνον τον μεταλλικό ήχο που κάποτε αποτελούσε μέρος της καθημερινής μουσικής της πόλης
Είχα παρακαλέσει να επιλέξουν με ποιες χορδές Metallica θα με χεβιμετάλλιζαν κατά την εξέταση, καθώς ακουστικά μου είχαν φορέσει
