Στα φύλλα των δέντρων το μπλε φεγγάρι / Υπόσχεται εκπλήρωση ονείρων
Στα social media ανεβάζουν ένα σωρό φωτογραφίες και εγκώμια ξαναζωντανεύουν την απόλαυση των ποιημάτων σου στις σύγχρονες μέρες
Κάθε τόσο ανασήκωνε το βλέμμα του από τα απλωμένα στο τραπεζάκι βιβλία, προς το τεράστιο μπαλκόνι του τρίτου ορόφου...
Ζει γιατί γράψαμε – χωρίς έστω τα ονόματά μας – ακόμη κι όταν δεν μας άφησαν να υπάρξουμε.
«Τέρας είναι όποιος δεν μπορεί / κατάματα το βλέμμα του να δει»
Το αίμα πάνω στο αίμα γνωρίζω/ και του homo sacer τα σπλάχνα, /τον μεγάλο, άγνωστο σκύλο του πόθου / και το βαθύ, ασίγαστο τραύμα
Όταν μαλώνουν οι διπλανοί περνάει αρνί από το σπίτι μας
Και μέσα της, ένα παιδί που είχε μάθει τι σημαίνει να χάνεις τον κόσμο, χωρίς να κάνει θόρυβο
«Κράτα το κάδρο λίγο πιο χαμηλά. Να φαίνεται και η θάλασσα», είπε. «Η θάλασσα φαίνεται έτσι κι αλλιώς», απάντησε εκείνη
Εγώ προτιμώ εκείνα τα σπίτια που μοιάζουν να έχουν βυθιστεί έξω από τον χρόνο
Τρένο που τρέχει στις ράγες των λέξεων, όπου μονόφθαλμοι εξακοντίζουν βράχια για ν’ αποκλείσουν τα τοπία
Το ότι ο κύριος Φ. δεν τραβά επιδεικτικά την προσοχή των άλλων ισοδυναμεί με μια σπάνια κομψότητα
